1. SKIP_MENU
  2. SKIP_CONTENT
  3. SKIP_FOOTER
  • آخرین بروزرسانی: یکشنبه 25 فوریه 2018. برابر با یکشنبه, 06 اسفند 1396

شاهزاده رضا پهلوی: تروریسمی که رژیم ایران ایجاد کرد به ظهور داعش انجامید

.



آنچه در پی می‌آید متن گفتگوی شاهزاده رضا پهلوی، بزرگ‌ترین فرزند محمدرضا شاه پهلوی، با دکتر محمد السلمی، رئیس مرکز تحقیقات ایرانی خلیج‌فارس و مقاله‌نویس روزنامه «الوطن» پادشاهی سعودی است.

رضا پهلوی دوم، بزرگ‌ترین فرزندان محمدرضا شاه پهلوی و فرح دیبا، در سال 1339 در تهران به دنیا آمد. در هفت‌سالگی و بر اساس قانون اساسی مشروطه به‌عنوان ولیعهد انتخاب شد. در جریان انقلاب ایران در سال 1357 رضا 18 سال داشت و به‌تازگی موفق به اخذ دیپلم متوسطه شده بود و در حال انجام دوره آموزش پرواز جنگنده در ایالات‌متحده بود. با وقوع انقلاب، رضا دیگر نتوانست به ایران برگردد. پس از درگذشت محمدرضا شاه در قاهره، رضا رهسپار آمریکا شد و در رشته‌ علوم سیاسی در دانشگاه جنوب کالیفرنیا به تحصیل پرداخت و مدرک کارشناسی خود را در همان رشته دریافت کرد.

رضا پهلوی فعالیت‌های سیاسی خود را بلافاصله پس از مرگ پدرش آغاز کرد. وی یکی از چهره‌های سرشناس اپوزیسیون ایرانی در خارج از ایران به شمار می‌رود. رضا مهم‌ترین هدف از فعالیت‌های سیاسی خود را «برپایی نظامی سکولار و مردم‌سالار» در ایران می‌داند. او همچنین معتقد است که این تغییر نباید با حمله نظامی کشورهای خارجی به ایران صورت بگیرد، بلکه از طریق رأی مردم و همه‌پرسی است. او همواره تأکید می‌کند که مسئله اصلی رژیم ایران است و تا زمانی که این رژیم پابرجاست، مردم ایران فرصت پیشرفت و آزادی را نخواهند یافت. وی در این راه، با هماهنگی با اپوزیسیون خارج از ایران «شورای ملی ایران» را در سال 1392 تأسیس کرد. این شورا هدف خود را ائتلاف همه نیروهای مخالف رژیم ایران به‌منظور هماهنگی فعالیت‌های خود و سرنگونی رژیم تهران اعلام کرده است.

رضا پهلوی (دوم) چند کتاب را به زبانه‌ای فارسی، انگلیسی و فرانسه منتشر کرد و در آن‌ها دیدگاه‌های خود را مطرح کرد، ازجمله: نسیم دگرگونی، میثاق با مردم، آزادی برای هم‌میهنانم و ساعت انتخاب. او متأهل و دارای سه دختر است و اکنون در آمریکا زندگی می‌کند.

بخش اول

در آغاز از جنابعالی بسیار تشکر میکنم که چنین فرصتی به من دادید تا این گفتگو صورت بگیرد.
در ابتدا دربارۀ اوضاع داخلی ايران، بعد دربارۀ خود شما و روابط شما با جامعه ايرانيان مقیم در امريكا و مهاجران ایرانی در كشورهای غربی به‌طورکلی و بعد دربارۀ روابط ايران با كشورهای جهان صحبت کنیم، ابتدا جنابعالی اوضاع سياسی ايران را، مخصوصاً در دوره روحانی، چطور می‌بینید؟

کلاً برخورد کسانی كه مثل ما در جبهه يک نظام عرفی و به‌قول‌معروف (سکولار)، یعنی نظامی كه می‌خواهد برود به دموكراسی برسد و جدايی دين از دولت يكی از عوامل کلیدی آن است، برخوردمان با اين نظام به‌اصطلاح مذهبی دارای يک ايدئولوژی، يک برخوردی است به مفهوم این‌که اين حكومت از روز اول عملاً غیرقابل اصلاح بود. حکومتی که هميشه سعی كرد با بازی اصلاحات سر مردم را گرم بكند. مردمی که امیدوار به اینکه بتوانند چیزهایی را كه جزو مطالبات ایشان هست رفته‌رفته كسب بكنند. از روز اول مشخص بود كه چنين سيستمی با آن قانون اساسی‌اش، یعنی سیستم ولی‌فقیه و فلان شورای تصمیم‌گیری که اصلاً منتخب مردم نیست، هر آن می‌تواند هر لایحه‌ای را زیر پا بگزارد، در چنین سیستمی مکانيزم‌های هر نوع تغيير یا اصلاحی امكان پذير نيست؛ و بيشتر يک شعار دارد تا عمل؛ و سر مردم را به مدت بيست سال به این مسئله مشغول كردند. از زمان خاتمی بگیرید تا آقای روحانی. اساساً اگر شما خوب نگاه کنید می‌بینید که تفاوتی بين افراد این‌قدر نيست و سيستم یک‌جوری هست كه به کسی اجازه نمی‌دهد تغييراتی اجرا کند. علاوه بر این‌که اساساً کسانی که از اين «صافی» رد شدند فقط کسانی هستند که از دید نظام واجد صلاحيت هستند.
به‌هرحال به هيچ عنوانی نمی‌شود گفت كه کوچک‌ترین جنبه مردم‌سالاری و دموكراسی در اين سيستم هست، گذشته از مسئله فسادی كه در نظام هست و مافيای اطلاعاتی كه اساساً همه نظام را کنترل می‌کند و اجازه نمی‌دهد فضای سالم، چه سیاسی چه اقتصادی، فراهم بشود و مملکت را در عمل قبضه کرده است. متأسفانه نظام در جهت منافع خود و نه منافع ملی، برای بقای خود، ازیک‌طرف مردم را سرکوب می‌کند و از طرفی دیگر همچنان می‌خواهد کل منطقه را با ایدئولوژی صدور انقلاب تحت‌فشار قرار بدهد، الآن هم می‌بینید که در یمن، عراق، لبنان و سوریه چه اتفاقاتی دارد می‌افتد.
لازم نیست که این را به شما بگویم، فکر می‌کنم دوستانی که در منطقه هستند کاملاً این را خوب درک می‌کنند؛ بنابراین، مسئله‌ای که الآن داریم ادامه همان بحث همیشگی است. در همین هفته اخیر و اتفاقاً همین دیروز که انتخابات مجلس بود، دیدیم که مشارکت مردم در انتخابات به شکل بی‌سابقه‌ای کم‌ترین میزان را داشت؛ و البته این چیزی بود که خود من در آن دخیل بودم و از مردم خواستم بفهمند رأی دادن به چنین نظامی، تنها خاصیتش، مشروعیت بخشیدن به نظامی است که فقط می‌خواهد این را به دنیا بگوید: چون مردم رأی می‌دهند پس ما مشروعیت داریم. درصورتی‌که رأیشان تأثیری در سرنوشتشان نمی‌گذارد.
از این لحاظ، خیلی‌ها در این کمپین عکس‌العمل مثبت نشان دادند و نرفته‌اند و رأی نداند. عده‌ای هم البته دادند که البته اکثریت آنان ناگزیر بودند چون خیلی‌ها کارمند دولت هستند. پس اگر رأی ندهند از کار برکنار می‌شوند، حتی زندانیان را به‌زور بردند این دفعه تا رأی بدهند.
بنابراین، این‌یک تئاتر تیپیک از این نظام هست که خوشبختانه دیگرکسی را به آن شکل اغفال نمی‌کند.

اصلاح‌گرا یا محافظه‌کار

دو اصطلاح (اصلاح‌گرایان) و (محافظه‌کاران) که در ایران هستند زیاد به گوش ما می‌رسد. آیا به نظر شما هر دو طرف یکی هستند یا باهم تفاوتی دارند؟

خامنه‌ای خودش گفت، خامنه‌ای همین هفته پیش، به‌اصطلاح، آب پاکی را به روی همه ریخت و گفت ما اساساً در داخل خودمان اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران نداریم، همه‌مان حزب‌اللهی هستیم. ولی نهایتاً گفت: هر فردی که در آن سیستم وارد شود غیرممکن است که خارج از این‌که بخواهد در حفظ نظام تلاش بکند موضع دیگری بگیرد. حالا اسمش روحانی باشد، خاتمی باشد، احمدی‌نژاد باشد، یا هر کس دیگری باشد. همه تعهدشان به حفظ نظام است و نظام هیچ‌کسی را که خارج از این بخواهد موضع بگیرد تحمل نمی‌کند. نظام با خودی‌ها این‌گونه رفتار می‌کند، چه برسد به بقیه که مخالف هستند و اکثریت جامعه را تشکیل می‌دهند.

دخالت‌های ایران

امروزه می‌بینیم که رژیم ایران در امور داخلی کشورهای همسایه و دیگر کشورهای خارجی دخالت می‌کند، آیا هدف رژیم همان است که پیش‌تر به آن اشاره فرمودید؟

رژیم چند هدف دارد، یکی صدور این ایدئولوژی است، برای اینکه بتواند بقا داشته باشد. چنین نظامی محتاج ایجاد بحران در هرلحظه است؛ یعنی فقط در یک فضای بحران و عدم تعادل برای نفوذ منطقه‌ای و دخالت در امور دیگران می‌تواند از موقعیت استفاده بکند، اما درنهایت برای چه هدفی؟
ایده او مبتنی بر ایجاد یک هژمونی منطقه‌ای تحت سلطه یک خلیفه مدرن، مثلاً شیعه، به بهانه حکومت مذهبی است؛ و اینکه به دنبال سلاح‌های اتمی بود برای این نبود که الزاماً می‌خواهد به اسرائیل حمله بکند، بلکه به خاطر این بود که به یک نوع تهدیداتمی بتواند به یک نحوی، مسئله یک مقابله رزمی «کانونشنال» را، به مفهوم ارتش‌های غیر اتمی، تحت کنترل داشته باشد و دنیا هم نتواند در مقابل آن‌ها مقابله کند.
این سیاست، چه در ارتباط با کشورهای منطقه، همسایگان و فراتر، همیشه مدنظرشان بود. این بحران سازی و این تروریسم رادیکالی که ایجاد کردند اساس فلسفه‌ای بود که بعدازاین همه‌سال به ظهور حرکتی مثل دولت اسلامی منجر شد. اساس مسئله همان روز اول وقتی‌که نظام این بذر را کاشت و پدرخوانده آن شد.

تروریسم و رژیم ایران

قبل از ظهور این رژیم، ما اصلاً این گروه‌های تروریستی را در منطقه ندیده بودیم، اصلاً تا سال 1979 ما چنین چیزی را نشنیده بودیم.

تا قبل از 1979 در روابط ایران با کشورهای منطقه، چه سنی باشد چه شیعه، مسئله مذهب مطرح نبود. حتی ازنظر قومی، چه کرد چه بلوچ چه عرب و چه آذری هیچ فرقی نبود. من یادم هست بزرگ که می‌شدم، جوان بودم، با بچه‌های تیم ملی فوتبالمان بازی می‌کردیم. در تیم ملی فوتبال ایران ارمنی بود، مسیحی بود، کلیمی بود، مسلمان بود، خوزستانی بود، شمالی بود، آذری بود، همه فقط ایرانی بودند و کسی چنین حرف‌هایی نمی‌زد.
زمانی که با ترکیه و پاکستان پیمان (سنتو) داشتیم روابطمان با آن‌ها حسنه بود. همین پاکستان دو ماه پیش به ایران گفت که شما اگر می‌خواهی در منطقه تنش ایجاد کنی و کشور عربستان سعودی و دیگر کشورها را تحریک کنی، با ما طرف هستی. در این میان چه چیزی عوض شد؟ آیا مردم بودند که عوض شدند یا نظام بود که باعث همین گرفتاری شد؟ متأسفانه الآن کار به‌جایی کشید که ما شاهد یک تضاد سنی- شیعی هستیم که درگذشته محال بود که همچنین چیزی پیش بیاید و در اساس نبایستی پیش بیاید. اوضاع بعد از رفتن این رژیم درست خواهد شد.

ایران و بهانه «دشمن»

بعضی‌ها می‌گویند که خود رژیم ایران می‌خواهد از داخل به خارج فرار کند؛ یعنی می‌داند که یک مشکل در داخل ایران هست. لذا همیشه می‌گوید که یک دشمن هست و باید خارج از کشور جنگ کنیم تا دشمن را از خود دور نگهداریم. مثلاً «ولایتی» گفت: اگر در سوریه جنگ نکنیم تروریست‌ها به کرمانشاه می‌رسند، یعنی در طول این 37 سال رژیم ایران همیشه بر این ایده تأکید می‌کند که یک دشمن هست، صحبت نکنید، اولویت ما خارج است. مردم هم نمی‌توانند حرفی بزنند. نظر شما درباره این چیست؟

در طول تاریخ دیدیم که نظام‌های توتالیتر همیشه سعی کرده‌اند فراتر از مرزهای خودشان با یک سری مراودات منطقه‌ای یک حالت پست‌های آوانگارد داشته باشند. اتحاد جامعه شوروی در بسیاری از کشورها، مثلاً در بلوک شرق اروپا، تأثیر کرد که خیلی فراتر از مرزهای خودش است.
موضعی که اکنون ایران با حضورش در سوریه یا در لبنان دارد، خیلی فراتر از مرزهای خودمان است؛ و علت آن‌هم این است که تا آنجایی که می‌توانند از یک‌سو، توجهات را به‌جای دیگر معطوف کنند و نگاه‌های دیگران را به خودشان جلب نکنند و از سوی دیگر برایشان یک حالت «بافر» دارد که اگر درگیری پیش بیاید خیلی دورتر از مرزهای خودشان باشد. یکی از دلایلی که می‌خواهند جای دیگر دست‌اندازی داشته باشند این است که فوراً تحت تأثیر قرار نگیرند.
این امر به حدی برای آن‌ها اهمیت داشته كه مثلاً يك (proxistate) به‌اصطلاح داشته باشند، یکی از مقامات نظام چند ماه پیش اعلام كرد که: ما ترجیح می‌دهیم که سوریه در دستمان باشد تا خوزستان، یعنی حتی به استان‌های خودشان کمتر اهمیت می‌دهند.
تمام محاسبات به‌اصطلاح استراتژیک خودشان مبتنی بر این است که چطور این دست‌اندازی را ادامه بدهند، روی دیگران فشار بیاورند، بقیه را درگیر مسائل دیگر بکنند و خودشان یک مقداری در این میان برای خودشان جا باز کنند. عملکرد سیستماتیک رژیم در تمام این سال‌ها همیشه این بوده است.

وضع اسفبار اقتصادی

این امر بر زندگی مردم ایران تأثیر گذاشت. اکنون زندگی مردم ایران یا وضع اقتصادی مردم ایران از مرحله بد به مرحله بدتر می‌رود. خود مردم به این امر چطور نگاه می‌کنند؟ خودتان چطور این را می‌بینید؟

خودتان را به‌جای یک معلم دانشگاه بگذارید، جای یک کارگر بگذارید، جای یک مهندس معمولی بگذارید که الآن میانگین حقوق ماهانه‌شان یک‌چیزی در حدود بین 300 تا 400 دلار در ماه است. درحالی‌که سطح فقر را رسماً 500 دلار اعلام کردند. پس این بدبخت با این حقوق حتی به‌اندازه سطح فقر نمی‌رسد. لذا می‌بینیم از یک‌سو مردم از گرسنگی دارند می‌میرند و از سوی دیگر رژیم دارد وعده می‌دهد که اگر کسی در لبنان بجنگد و در یک حمله به منافع کشور اسرائیل کشته شود، هفت هزار دلار به خانواده‌اش کمک می‌کنند. یا اگر خانه‌اش را خراب کردند سی هزار دلار می‌دهند، یعنی به‌اندازه هفت تا هشت سال حقوق یک معلم است. پس اولویتتان کجا است؟ مشکلات اقتصادی در ایران بیداد می‌کند. فقر، فحشا، اعتياد، خودکشی، فرار افراد به همه جای دنیا، بگذریم از بچه‌هایی که از پرونشیت تو اهواز می‌میرند، مردمی که در تهران به علت امواج پارازیت سرطان مغز می‌گیرند، برای اینکه رژیم می‌خواهد ماهواره‌ها را جمع کند و غیره، لیست بزرگی از بدبختی‌های مردم را می‌توانم جلوی شما بگذارم، درحالی‌که منافع اقتصادی کشور توی جیب آخوندها می‌رود، یا به قول خودشان «آقازاده‌ها» و برای آن مافیای سپاهی که تقریباً کنترل تمام مسائل اقتصادی کشور را در دست دارد، حتی یک تاجر معمولی اگر فردا بخواهد، پس از برداشتن تحریم‌ها، با یک شرکت خارجی معامله بکند، وادارش می‌کنند برود توی نماز جمعه شرکت بکند و شعار بدهد، وگرنه او را از دادوستد ممنوع می‌کنند.
پس در چنین فضایی است که مردم باید یک‌جوری خودشان را نگهدارند، نان شب را ندارند، حقوق‌ها عقب‌افتاده، وضع کارگران خراب است؛ یعنی مشکلات یکی دوتا نیست، مثلاً وضعیت مدارس در کردستان وحشتناک است، توی بلوچستان هم همین‌طور، برخوردشان با اقلیت‌های مذهبی با یک حالت تبعیضی چه نژادی، چه قومی، چه مذهبی که حتی می‌تواند زمینه تجزیه کشور را فراهم کند.

نه غزه نه لبنان، جانم فدای ایران

انشاء الله به این قضیه می‌رسیم چون درباره این موضوع من یک سؤالی دارم، پیش‌تر فرمودید که خود مردم از فرستادن ثروت کشورشان به کشورهای خارجی چون لبنان یا مثلاً به غزه ناراضی‌اند. در سال 88 مردم شعار «نه غزه نه لبنان جانم فدای ایران» را سر دادند. ولی سؤالی که همه مطرح می‌کنند این است که چرا مردم از سال 1388 تا حالا حرفی نزدند آیا فرصتی داشتند یا اصلاً نداشتند؟ آیا رژیم ایران را قبول کردند یا منتظر هستند فرصتی پیش بیاید تا دوباره به رژیم حمله کنند؟

مسئله بسیار پیچیده است. اولاً چند عامل بایستی فراهم بشود تا یک تغییر بنیادی به وجود بیاید، چه چیزهایی فعلاً جلوی مردم را گرفتهاست؟ از یک‌سو سرکوب شدید رژیم تا حدی بود که مردم فراتر از یک سری اعتراضات یا درخواست‌ها عملاً هیچ نوع سازمان‌دهی برای مقابله با رژیم نمی‌توانند صورت بدهند چون فوراً سرکوب می‌شود. جنبش سبز سال 2009 میلادی که یادتان می‌آید، علی‌رغم که اینکه چند میلیون نفر آمده بودند به خیابان‌ها، تظاهراتی بسیار آرام و بدون وحشت انجام دادند، اما دیدید که این حرکت به چه شکلی سرکوب شد! بنابراین مردم به چه امیدی می‌توانند به خیابان‌ها بیایند که وضع عوض بشود. مسئله دوم: مسئله رهبری این حرکت مقاومتی است، خیلی‌ها می‌گفتند در سال 2009 از جنبش سبز حمایت نشد، از این لحاظ، به نظر من، به دو دلیل حمایت نشد، یکی این‌که نباید فراموش کرد خود رهبری جنبش سبز که درواقع آقایان موسوی و کروبی بودند که به قول غربی‌ها (مخالفان دروغین) بودند، آقای موسوی درباره دوران طلایی امام صحبت می‌کرد، همچنان در قالب نظام جمهوری اسلامی عمل می‌کرد.
بچه‌هایی که به خیابان آمدند و جانشان را فدا کرده‌اند و «ندا» که کشته شد، به نظر من، فقط به خاطر اعتراض به یک رأی نبود، خواست‌های عمیق‌تر بسیاری داشتند که برخی از آن‌ها قابل‌بیان نبود، ولی کاملاً واضح بود که مردم به خاطر این خودشان به دردسر نینداختند.
از طرفی دیگر، فاکتورهای بین‌المللی در این تحولات بنیادی بسیار تأثیرگذار هستند، دولت فعلی امریکا که بسیار درصدد این بود که به هر طوری شده به یک معامله با جمهوری اسلامی برسد، در آن زمان اصلاً کوچک‌ترین پشتیبانی نشان نداد. همین‌طوری که با سوریه همین اتفاق افتاد و در مقابل بشار اسد سستی نشان دادند. این مسائل خارجی هم در مورد ایران صادق هست.
مهم‌تر از این، من اعتقاددارم که مردم ایران آمادگی یک تغییر بنیادی رادارند، روز به روز عامل ترس دارد کمتر می‌شود، چون مردم دیگر صبر و حوصله ندارند. اعتراضاتی که در آن چند ماه اخیر دیده‌ایم گواه این امر است. قشرهای مختلف جامعه از زنان گرفته تا معلمان و کارگران، همچنین خانواده‌های زندانیان سیاسی، آن‌هایی که اعدام و کشته شدند، روز و شب اعتراضات خود را بیان میکنند.
درنتیجه، جریاناتی بسیار قوی مدنی در کشور ما مهیا شد. منتها، آنچه بدیهی است از دید من این است که برای ما، کسانی که داریم در راستای تغییر نظام مبارزه می‌کنیم، موضع ما این است که تا زمانی که نظام سرکار باشد به‌هیچ‌عنوان به آن آرمان‌های ملی‌مان دست پیدا نخواهیم کرد؛ و ناچار هستیم از این نظام گذر بکنیم، اما بر مبنای چه حرکتی؟ یک حرکت مبارزه مدنی به‌دوراز خشونت که از یک‌سو، با واردکردن فشارهای درونی نظام به عقب‌نشینی وادار می‌شود. از سوی دیگر هماهنگی با فشارهایی که از خارج به روی نظام می‌آیند. مثلاً بخشی از این تحریم‌ها اگر هم چنان در ارتباط با نقض حقوق بشر و نه‌فقط پرونده هسته‌ای جمهوری اسلامی ادامه داشته باشد، این کمک خواهد کرد که مردم بدون وجود فشارها مجبور نشوند به‌تنهایی با نظام درگیر شوند.
نکته دوم خیلی مهم است، آلترناتیو (جایگزین) باید مشخص باشد، مسئله آلترناتیوی که ما بیان می‌کنیم بسیار فراتر از این‌که فقط بگویم این نظام باید برود. یادمان باشد که سی‌وهفت سال پیش وقتی انقلاب شد، مخالفین نظام پدرم گفته‌اند، شاه برود بعداً می‌بینیم چه می‌شود! و نتیجه این سخنان را دیده‌ایم. این بار ما نمی‌توانیم به مردم بگوییم حالا آن‌ها بروند بعداً ببینیم چه می‌شود؟ باید به مردم بگوییم که جایگزین کیست و چرا به درد آن‌ها می‌خورد و چگونه می‌توانند به او دست پیدا کنند.
در این قالب ما سعی کرده‌ام، بخصوص پس از جنبش سبز و برای این‌که آن حرکت نخوابد، یک شورای ملی را تشکیل بدهیم که هدف مقطعی آن رسیدن به شرایط انتخابات آزاد در کشورمان باشد و ازآنجایی‌که جمهوری اسلامی، چنانکه قبلاً گفته‌ام، هرگز داوطلبانه قدرت را پس نخواهد داد، ناچاریم یک کمپین مقاومت مدنی را در مقابلش ایجاد کنیم تا بتوانیم به آن فضا برسیم. منتها فراتر از این، به نظر من مهم هست که همه بدانند یک برنامه‌ریزی اساسی داریم، نه‌فقط برای مصرف داخلی، من این را برای همسایگانمان و بقیه دنیا هم دارم می‌گویم که ما داریم با یک محاسبات واقعاً پرکتیکال (کاربردی) پیش می‌رویم، آینده اقتصاد چه می‌شود؟ محیط‌زیست چه می‌شود؟ بهداشت چه می‌شود؟ وضعیت سالمندان چه می‌شود؟ یعنی تمام جنبه‌های مختلف اجتماعی و سیاسی کشور با یک برنامه‌ریزی صحیح کوتاه‌مدت، میان‌مدت، درازمدت مدنظر هست. مسئولیت دولت انتقالی زمینه‌سازی برای انتخابات مجلس مؤسسان، نوشتن یک قانون اساسی جدید، تشکیل احزاب، آزادی مطبوعات، آزادی زندانیان سیاسی و غیره خواهد بود، یعنی تمام مراحل طبیعی که بایست طی بشود.
این‌یک مسئله بسیار کلیدی است، چون آدمی که در داخل ایران هست در یک محاسبه «risk reward«(پاداش مخاطره)، به خود خواهد گفت که من در مقابل خطری که می‌کنم و مثلاً اگر بخواهم اعتصاب بکنم، به بخورونمیر خانواده‌ام باید فکر کنم، در مقابل چه دستم می‌آید؟ نبود رهبری نیز بخشی از مشکل را فراهم می‌کند، مردم به هوای چه راه بیفتند، بدون رهبری که نمی‌توانند به خیابان‌ها بروند.
نکته سوم که قبلاً به آن اشاره کردم، چه نوع حمایت‌ها و هماهنگی‌های بین‌المللی می‌تواند وجود داشته باشد؟ وضعیت منطقه خودمان را نگاه بکنید، بسیار جالب است، برای اولین بار در تاریخ مدرن خاورمیانه، هیچ‌وقت دغدغه‌های كشورهاى منطقه این‌قدر مشترک و شبیه هم نبود و بیشتر انگشت‌های کشورهای کلیدی منطقه چون پاکستان، ترکیه، عربستان، مصر و بسیاری از کشورهای غربی ازجمله: فرانسه و آلمان، به سمت رژیم ایران است. آن‌ها می‌دانند که این موجود چه موجودی است؟
وقتی خانم مرکل با شجاعت تمام می‌گوید: «تا زمانی که مسئله نقض حقوق بشر در ایران هست ما در آن سرمایه گزاری نمی‌کنیم و تنها پول ساختن برای ما مهم نیست»، من بابت این موضع شجاعشان به ایشان تبریک می‌گویم. همه این‌ها علائم و برخوردهای مثبتی است که به تغییر شرایط کمک خواهد کرد.
البته دور از عقل و حساب نیست که این‌چنین حرکتی اگر از دید توانمندتر کردن جامعه برای این‌که بهتر بتواند خودش را آماده بکند، ابزار کار را داشته باشد، مقدار زیادی هم محتاج پشتیبانی لجستیکی است؛ و اگر این مسئله را بتوان ترتیب داد، مسلماً خواهید دید که به‌کلی این کفه ترازو به‌طرف مردم سنگینی خواهد کرد.
یک نکته بسیار مهمی در این معادله هست که به نظر من خیلی کلیدی است که نه‌تنها مردم ایران این را کاملاً آن را درک می‌کنند؛ بلکه کشورهای همسایه ما نیز این را کاملاً درک می‌کنند، حتماً آن را می‌دانید ولی تکرارش هم بد نیست. موضع من همیشه مخالفت کامل با هر نوع عملکرد نظامی یا تهاجمی به کشورم بود، این خط قرمز من بود و هست؛ اما فقط به خاطر این نیست که به‌عنوان یک میهن‌پرست نمی‌توانم قبول کنم که به کشور من هیچ نوع تعرض نظامی بشود. بلکه به این دلیل هست که هر نوع حمله نظامی به ایران فقط به تقویت خود نظام کمک خواهد کرد و طبیعی است که مردم‌به‌دور نظام حلقه بزنند و این هم برای ما، کسانی که می‌خواهیم کشورمان را نجات بدهیم، هم برای آن‌هایی که فکر می‌کنند این وسط نتیجه خواهند گرفت، یک سناریویی کاملاً بازنده خواهد بود.
اما مسئله واقعی‌تر این هست در محاسباتی که من دارم می‌کنم پورسانتاژ (درصدی) موفقیت این تغییر تا حدود زیادی می‌گذارم بر مبنای همسویی و همکاری نیروهای انتظامی موجود؛ یعنی چه؟ یعنی همان عوامل سپاه، بسیج و طبیعتاً ارتش. چرا؟ چون فلسفه حرکت من بر مبنای یک آشتی ملی و «عفو عمومی» هست؛ یعنی برخلاف کاری که دولت امریکا زمان بعد از 11 سپامبر در عراق کرد که اصلاً همه‌چیز به هم‌ریخت و ارتشی‌ها را بیرون کردند و اکنون می‌بینیم که عواملش جزو جنگجویان گروه دولت اسلامی شدند. ولی ما داریم به این افراد می‌گوییم شما در آینده ایران جای خودتان را حفظ خواهید کرد و بر اساس انتقام شما را از بین نمی‌بریم، شما هستید که می‌توانید در مقابل هرگونه تلاش مذبوحانه آخرین دقیقه رژیم که با امید سرکوب بخواهد خود را حفظ بکند، سپر محافظت از مردم باشید.
البته هر رژیمی یک حداقل متعهدین خود را دارد، اما باید بدانید که اکثریتی از این نیروهای انتظامی که الآن در کشور ما هستند ناراضی‌اند. از یک درجه به پایین، آن منفعتی را که مافیای بالایی از آن برخوردار است، ندارند. آن‌ها ناسزای مردم را می‌شنوند ولی هیچ منفعتی از این نظام نمی‌برند، حقوقشان کفاف نمی‌کند.
منظورم چیست؟ منظورم این است که اگر ما با آن مسئله پیش برویم می‌توانیم به ایشان قول بدهیم که شما می‌توانید بیایید و در این حرکت، حافظ و مدافع مردم باشید، چرا دارید از چنین نظامی دفاع می‌کنید؟ آینده‌ای برای شما در این نظام نیست. آن‌ها با یک آلترناتیو قوی و یک حرکت مردمی راحت‌تر می‌توانند از موضع خود نسبت به رژیم دست بکشند و به مردم ملحق بشوند، نمونه‌اش هم در چندین جا دیده‌ایم ازجمله زمانی که در چکسلواکی یک حرکت شد، یا حتی زمانی که یلتسن در شوروی داشت حرکت می‌کرد؛ و خیلی کشورها که ارتش و نیروهای انتظامی علیه مردم خودشان مقاومت نکرده‌اند، تنها سناریویی که پیش‌آمده، چائوشسکو در رومانی بود که سعی کرد ولی به‌جایی نرسید، عاقبتش هم مشخص شد.
همه این‌ها را برای شما می‌گویم برای اینکه مهم است در دیدگاهی که در چند ماه و چند سال آینده داریم بتوانیم بفهمیم این‌چنین سناریو در ایران همچنان امکان دارد، ضمن اینکه با این سناریو، کشور ما در قالب یک نوع فروپاشی تهدید نمی‌شود. تمامیت ارضی ایران یک فاکتور کلیدی است برای هر ایرانی که می‌گوید ما نمی‌توانیم اجازه بدهیم مملکتمان تجزیه شود؛ و تضمینی که می‌توان به نیروها داد که هیچ نیروی خارجی از این وضعیت، برای هر نوع تعرض به ایران، سوءاستفاده نخواهد کرد، فاکتور مهمی است.
برای همین است که کشورهای منطقه اگر مثل ما فکر می‌کنند یا علاقه‌مند هستند که کمکی به ایران بشود تا از شر این حکومت خلاص بشویم که البته هم به نفع خودشان هم به نفع مردم خواهد بود، مهم است بدانند در آن لحظه‌ای که این اتفاقات خواهد افتاد بتوانند این تضمین را به نیروها بدهند، به‌خصوص نیروهای نظامی که فکر نکنند در این وسط اگر به‌اصطلاح، سکوی دفاعی را رها بکنند مملکت ما با خطر از خارج روبه‌رو خواهد شد...
البته جمهوری اسلامی تبلیغات مخالف خواهد کرد و ادعا خواهد کرد که مملکت ما درخطر است و به این بهانه دوباره یک سری از عوامل ما را سرکوب می‌کند و مرتکب جنایت‌های هولناکی می‌شود و این دقیقه همان آلترناتیوی که می‌خواستم به‌تفصیل برایتان توضیح بدهم تا پارامترهایش برای شما روشن بشود.

برگه درخواست عضویت
ایمیل دبیرخانه حزب
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

با ما همراه باشید

روشنگری لازم

مقالاتی که از دگراندیشان و هم‌اندیشان در سامانه حزب مشروطه ایران (لیبرال دموکرات) درج می‌شوند، تنها برای آگاهی‌رسانی، ترویج رواداری و نهادینه کردن چندگرائی در فرهنگ سیاسی کشورمان می‌باشد و حزب هیچ‌گونه مسئولیتی در قبال محتوای آنان ندارد. مقالات می‌توانند با نظرگاه‌های حزب هم‌خوانی نداشته باشند. سامانه حزب در انتخاب مقالات آزاد است.

آخرین مقالات درج شده جدید

مشروطه ایرانی و گفتمان ملی…

22 بهمن و خیزش مردم ایران…

تلاش بیهوده حجاریان…

هفدهم ماه دی، روز زن در ایران…

بیانیه جبهه ایران‌گرایان در پشتیبانی از تظاهرات گسترده مردم در ایران…

مقالات دگراندیشان جدید

مشکل، مردم ایران نیستند؛ رژیم جانی‌شان است…

قیام ملی نقاب (نجات قیام ایران بزرگ)…

آیت‌الله مایک؛ آمریکاییِ مسلمان‌شده‌، رئیس جدید میز ایران سازمان سیا…

ایران را چرا باید دوست داشت؟…

در باغ وحش آخوندها!…

مقالات هم‌اندیشان جدید

بحثی در مقوله رفراندوم درخواستی و بیانیه پانزده اصلاح‌طلب پشیمان…

آیا هدف روسیه تبدیل ایران به یک «حکومت اقماری» است؟…

مارتین لوتر: مردی که به قرون‌وسطی فرمان ایست داد…

تشدید «جنگ سرد» در مناسبات آمریکا و ایران…

جشن مهرگان، تجدید پیمان با مهر و روشنایی…